Hoefbevangenheid

Iedere paardenliefhebber gruwelt van dit woord. Extra problemen, heel veel werk, en aanpassingen doorvoeren in stalling, voeding etc. Of nog erger. Je krijgt het advies je paard te laten inslapen.

Onderstaande verhaal is werkelijk gebeurd. Dan krab je wel even achter je oren.
Moraal: blijf altijd zelf kritisch nadenken en volg je gevoel.

 

Hoefbevangenheid

Een hoefbevangen paard is geen zorgeloos paard en dat wordt het ook niet meer, ook als het paard de eerste fase van acute bevangenheid heeft doorstaan.

Mijn Haflinger van 15 jr staat 24 uur per dag in een grote weide, in een kudde. De meest natuurlijke manier van paarden houden in mijn optiek.
Alle bewegingsvrijheid en constante interactie tussen de paarden, klinkt best aardig toch? In de wintermaanden krijgt de kudde hooi uit slowfeeders zodat er bijna altijd hooi beschikbaar is voor ieder paard. Tot dusver geen vuiltje aan de lucht, maar mijn Haflinger wordt ook een jaartje ouder en ontwikkelde insuline resistentie ( zo bleek achteraf). Mijn paardje liep al een tijdje niet helemaal lekker en ik vermoedde een lichte bevangenheid (mei 2014). Om deze reden heb ik haar apart gezet van de kudde op een klein stukje land met alleen hooi en water. Ze knapte binnen enkele weken goed op.
Gelukkig dacht ik nog, we zijn de ellende van een hevige bevangenheid voor geweest.

Eind juni 2014 ging het plotseling bergafwaarts met haar, ze werd erg kreupel en lag veel. De dierenarts gebeld en gelijk foto’s laten maken, deze waren niet om vrolijk van te worden (diagnose ernstig bevangen met als mogelijke oorzaak fructaan). Aan 1 voorhoef bleek ze een ernstige hoefbeenkanteling te hebben die op 2 mm na door de zool heen kwam. Het andere voorhoefje bleek een lichte hoefbeenkanteling te hebben en haar achterhoeven waren ook bevangen. De dierenarts vroeg me of ik een behandeling middels pijnstillers wilde proberen of haar in wilde laten inslapen?
Enigszins vertwijfeld besloot ik voor de behandeling te gaan.  De dierenarts gaf het allemaal weinig kans maar als ik het wilde proberen mocht dat, maar ik moest niet veel hoop hebben.  De afspraak met de dierenarts was dat mijn Haflinger na een week van medicatie duidelijk verbetering moest laten zien anders zou het een lijdensweg worden zonder positief resultaat. De dierenarts drukte me nogmaals op het hart dat ik echt moest bellen als ze niet zou opknappen binnen een week….

Daar stond ik dan met m’n meisje, m’n allesje, m’n maatje…….

Zoals afgesproken zijn we gelijk de behandeling middels pijnstillers /ontstekingsremmers gestart. Een hoge dosering gezien de ernst van de bevangenheid. Na enkele dagen leek ze wat beter te lopen, maar het was nog niet het gewenste resultaat waar de dierenarts op doelde. Na een week was de situatie hetzelfde, een geringe verbetering maar geen grote omslag. Met een brok in m’n keel moest ik dan maar de dierenarts bellen.

Wat je van het paard leertMijn lieve paard laten lijden kon ik ook niet verkroppen…
Het bellen stelde ik een paar dagen uit, ik kon het niet… Dit kon toch niet waar zijn?
Die paar dagen heb ik besteed aan informatie verzamelen over hoefbevangenheid met als oorzaak fructaan en de behandeling daarvan. Ik heb me werkelijk suf gelezen en de nachten met slaap werden steeds korter,  ik zoog mezelf vol met informatie.

 

Al snel viel mij op dat het tijdsbestek waarin vooruitgang mag worden verwacht bij bevangen paarden nogal verschild per dierenarts. Ik heb verschillende dierenartsen en hoefsmeden gemaild en de casus van mijn haflinger voorgelegd. Een aantal vonden het erg moeilijk om daar een mening of advies over te geven zonder het paard gezien te hebben, begrijpelijk naar mijn idee.
Eigenlijk schoot ik daar niks mee op…

Wat op iedere site en eveneens in de reactie’s via de mail opviel was de opmerking ‘samenwerking tussen hoefsmid en dierenarts zijn van cruciaal belang‘.  Welke samenwerking? Die was er niet in ons geval. De volgende dag mijn hoefsmid gebeld en gevraagd wat hij voor mijn Haflinger zou kunnen betekenen. Mijn Haflinger stond op een regulier ijzer en mijn hoefsmid stelde voor om het ijzer er achterste voren onder te leggen zodat een soort van open teenijzer ontstond. De teen zou dan minder belemmerd worden en de drukbelasting wegnemen.
Hmmm… Was dit niet een beetje achterhaald? Dus hup weer op i-net lezen over een dergelijke manier van beslaan bij bevangen paarden. De ervaringen waren niet positief en mijn vermoedens over het feit dat dit achterhaald en bijna middeleeuws zou zijn werden bevestigd.

Inmiddels waren we bijna 2 weken verder en mijn paardje liep alweer een stukje beter, met ups en downs dat wel. Op diverse sites werd het hoofcare breakover ijzer besproken een ijzer welke ontwikkeld is door de Gebroeders van Nassau. Eenmaal op de site van Hoofcare raakte ik geïnteresseerd in dit ijzer. Na enig mail contact met de maker en zijn beoordeling van de foto’s zou dit ijzer wel eens een goede zet kunnen zijn. 

Break over ijzerNa wat speurwerk een hoefsmid gevonden die dit ijzer kan beslaan.  Het moest met spoed aangezien de hoefsmid van Hoofcare zich zorgen maakte over 1 voorhoefje waarvan het hoefbeen bijna door de zool heen kwam.  Gelukkig kon de nieuwe smid de volgende dag een gaatje in zijn agenda vrij maken. Het beslaan was een hele opgave voor haar, het nagelen deed ontzettend veel pijn en ik begon te twijfelen over mijn keuze om haar dit aan te doen.
Na bijna 2 uur zaten de voorijzers eronder, het moest erg voorzichtig en met alle geduld aangezien ze het anders niet vol kon houden. Behalve andere ijzers is ook het teengedeelte weg gesneden en heel voorzichtig de voetas iets rechter gezet. De dagen daarop volgend waren vreselijk ze liep erg slecht en de medicatie leek amper z’n werk te doen.

Ik heb toen de medicatie verhoogd omdat ze de tijd nodig had om bij te kunnen komen van het beslaan. Na 1,5 week ging ze beter lopen en ze werd weer wat meer bijdehand… Zoals ik haar ken. Na 2 wk ging ze als een speer vooruit… Tijd om de medicatie weer af te bouwen.
Drie Weken later zaten we weer op dezelfde dosering welke destijds was voorgeschreven door de dierenarts. Maar nu moest ze wel wat beter gaan lopen anders waren we geen meter opgeschoten.

En beter lopen ging ze…….
Een voorzichtig drafje na 3,5 week en na een maand schrok ze bijna van d’r eerste galopje met vreugde bokje. De tranen liepen over m’n wangen…. zouden we het dan toch gaan redden?
Inmiddels was ik ook overgestapt naar een andere dierenarts. Ik vertelde het hele verhaal vanaf het begin en hij zou deze pony op een veel hogere dosering gezet hebben voor de eerste 2 wk. De situatie is zorgelijk maar in laten slapen? Dat vond deze dierenarts wel erg kort door de bocht. Bevangenheid heeft tijd nodig, er zijn paarden die echt niet meer te helpen zijn dat klopt, maar er is hoop voor jouw Haflinger en we zijn op de goede weg.

Er is buiten een ander beslag ook een hoop veranderd in d’r voeding. Zo krijgt ze momenteel Care4Life van Pavo op kruidenbasis zonder toevoeging van suikers of andere snelle koolhydraten.  Vit E en omega 3 deze zijn celherstellend en ontstekingsremmend en magnesium middels een nieuw ontwikkelde liksteen van Paard Natuurlijk.

Inmiddels is het halverwege september 2014 en het afbouwen gaat boven verwachting goed. We hebben nog een lange weg te gaan…maar met veel liefde en geduld gaan we het redden. De huidige hoefsmid ziet geen enkele reden waarom lekker paardrijden er op termijn niet in zou zitten.

Note:
Ondertussen heeft deze paardenliefhebster een ruime ziekenboeg gebouwd, met goed buitenbakzand en schuilstal voor haar paardje.
Ondanks alle stress, pijn en onzekerheid zie je een blij paard dat geniet!!

 

Meer weten? Neem dan contact met ons op.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather